Gisteren was ik aanwezig bij de Nacht van de Poëzie en het was heerlijk om me te laven aan al die schitterende voordrachten met prachtige taal en indrukwekkende zinnen. Ook als ik even niet alles begreep, genoot ik van het plezier dat poëzie met zich meeneemt. Maar toen Jurrian van Dongen op het podium verscheen, maakte mijn hart een nog iets groter sprongetje. Want aan de kinderpoëzie heb ik datzelfde hart verloren. Het is zo mooi om te zien hoe Jurrian van Dongen ongelooflijk moeilijke onderwerpen in tere woorden weet te vangen. Hoe ingewikkeld het thema van het gedicht ook was: iedereen in de zaal kon zich inleven in de persoon in het gedicht op het moment dat Jurrian van Dongen voordroeg.

Hij droeg voor uit zijn bundel ‘Want ik besta’. Eigenlijk waren de teksten hieruit oorspronkelijk geen gedichten, maar juist liedjes geschreven voor Het Klokhuis. Uitgeverij Blauw Gras vond echter dat deze liedjes ook heel goed als gedichten dienst konden doen en daar hebben ze wat mij betreft groot gelijk in. Van Dongen zegt achterin zijn bundel het volgende: ‘Soms is een gevoel zo groot dat het alleen in een lied past’. In dit geval past het volgens mij ook heel goed in een gedicht. Ook zonder de muziek komt precies over wat er bedoeld wordt. Dat komt overigens ook door de schitterende illustraties die Stien van Kerckhoven voor de bundel heeft gemaakt. Zij weet in beeld heel goed te vangen wat de woorden vertellen en zo versterken zij elkaar.

In de bundel staan niet alleen maar gedichten over moeilijke onderwerpen. Zo wordt er een moord opgelost en wordt er een ode aan muziek gebracht, ridders en jonkvrouwen komen aan het woord om hun liefde voor elkaar te bezingen. Het zijn gedichten die een glimlach op het gezicht toveren, een heerlijk spel met taal. Maar de gedichten over de wat ingewikkeldere thema’s, dat zijn de gedichten die echt bij mij binnenkwamen.

Lees bijvoorbeeld deze strofes maar in een gedicht met de titel ‘Dat je er nooit meer bent’:

Als ik jank of lach / Ben jij er niet / Een mooie zomerdag / Ben jij er niet / Dood is doodgewoon / Maar ik denk niet dat het went / Het wordt nooit gewoon / Dat je er nooit meer –

Ik mis je / En ik wil je blijven missen / Ik zoek je in mezelf / En wie je heeft gekend / Daar ben je nog / Je zal altijd bij me blijven / Met als enige verschil / Dat je er nooit meer bent

Hier zijn geen aanvullende lovende woorden voor nodig. De tekst spreekt voor zich. En zo komt heel veel wat lastig is aan bod. Geweld thuis, een broer in de cel, een meisje in Srebrenica en een kind dat leeft in armoede. Juist doordat het oorspronkelijk liedjes zijn geweest, voel je het ritme in de gedichten wat het geheel nog toegankelijker maakt.

Wat ook mooi is, zijn de dankwoorden achterin van Jurrian van Dongen en Stien van Kerckhoven waarin ze uitleg geven over het maakproces, maar ook over de betekenis van deze bundel voor hen persoonlijk. Het is een perfecte afronding van een bundel die na elke lezing nog weer een stukje mooier wordt.  

Schrijver: Jurrian van Dongen
Illustrator: Stien van Kerckhoven
Uitgeverij: Blauw Gras