Zo’n twaalf jaar lang zong ik in een band en dat vond ik heerlijk. Toen kwamen er kinderen en kwam het zingen opeens op een laag pitje te staan. Sterker nog: het enige wat ik nog zong waren de liedjes om de kinderen in slaap te krijgen in de avond en de kinderliedjes die ik samen met hen zong. Maar ongeveer twee jaar geleden vroegen een paar muzikanten of ik bij hen wilde invallen met zingen, omdat hun zangeres niet kon. Jarenlang was ik ertussenuit geweest, maar toen ik daar stond en weer zong voelde ik wat ik al die tijd gemist had. Zingen, muziek maken geeft me lucht, ruimte en een gevoel van vrijheid. Het gevoel dat ik heb als ik zing, als je samen met een band iets maakt dat echt goed is, dat is onbetaalbaar.
Stuy zingt niet, maar drumt. En dat doet hij behoorlijk goed. Zijn moeder leert hem hoe te drummen op alles waar je maar muziek mee kan maken. Als hij in het appartement van zijn oom Dunks leert kennen en zij samen muziek gaan maken, gaat er ook een wereld voor hem open. Ze komen in contact met andere muzikanten en opeens is er een band: Soundtrack. Met elkaar treden ze op op straat en in metrostations. Bij ieder optreden krijgen ze meer aandacht en worden ze steeds populairder. Maar dan komen er flinke tegenslagen en moeten ze met elkaar stand zien te houden. Gelukkig is daar de muziek die hen verbindt.
De eerste zin van het boek is de volgende: ‘Als er een film over mijn leven gemaakt zou worden, zou die beginnen met oom Lucky, zijn vriend Spit en mij in de keuken van ons appartement.’ Wat er in die keuken gebeurt laat ik voor nu achterwege, maar ik kan je beloven dat het boek direct je aandacht heeft bij de scène die Stuy heeft gekozen. Deze film wil je verder zien, of nee, dit boek wil je verder lezen. En dat deed ik dan ook: van begin tot eind in ontzettend korte tijd.
Niet alleen het verhaal is aansprekend, spannend en ontroerend, ook de taal die in het boek gebruikt wordt houdt je aandacht vast. Jason Reynolds schrijft over het maken van muziek alsof hij precies weet wat het is om je vrij te voelen als je muziek maakt. En ook Maria Postema, vertaler, weet uit ervaring als drummer hoe heerlijk het is om je met muziek te omringen. Dat lees je terug in dit verhaal. Het wordt heel duidelijk dat Stuy en zijn bandleden van muziek houden, dat ze muziek ademen.
Het boek begint met een mogelijke startscène van een film en dat thema wordt het hele boek doorgevoerd door de dialogen van de personages als in een script weer te geven. De afwisseling van verhaal en het gescript weergeven van de directe rede maakt dat er een heel goed onderscheid ontstaat tussen de gevoelswereld van Stuy en de gesprekken die hij voert. Tijdens het lezen heb je het idee Stuy en zijn gedachtewereld echt te kunnen doorgronden.
Jason Reynolds weet wederom een wereld neer te zetten die ongelooflijk geloofwaardig is. Wat zou ik graag hebben willen langslopen op het moment dat Stuy en zijn band Soundtrack aan het optreden waren. Zeker weten dat ik zachtjes mee geneuried had.
Schrijver: Jason Reynolds
Vertaler: Maria Postema
Uitgeverij: Blossom Books
Lees ook: