Soms is er een boek dat je opeens overal ziet. Dat was het ook het geval met ‘Alleen’. Dat het boek er zou komen, was me eerlijk gezegd een beetje ontgaan, maar na verschijning dook het overal om me heen op. Er zat maar één ding op: het boek kopen. En daar heb ik geen spijt van gekregen!
‘Alleen’ draait om de twaalfjarige Maddie die stiekem een slaapfeestje heeft georganiseerd, maar dat op het laatste moment niet doorgaat. Ze besluit echter wel te blijven slapen in het huis waar ze met haar vriendinnen afgesproken had. Als Maddie de volgende ochtend wakker wordt, is haar leven compleet veranderd. Alle mensen uit de stad, waaronder haar ouders en haar vriendinnen zijn weg. Er is geen internet meer en ze heeft geen idee wat er gebeurd is. De enige die haar gezelschap houdt is de rottweiler van de buren. De maanden en zelfs jaren daarna blijft Maddie alleen en leert ze hoe ze moet overleven in een verlaten stad die toch vol gevaar zit. Naarmate de tijd vordert komt Maddie erachter dat niet het gevaar van buitenaf haar grootste vijand is, maar juist de eenzaamheid die haar volledig dreigt op te slokken.
Mijn oudste dochter is op dit moment ook twaalf en ik vroeg haar wat zij zou doen als ze plotseling helemaal alleen wakker zou worden en er niemand meer zou zijn. ‘Op mijn fiets stappen en gaan fietsen,’ was haar antwoord: ‘op zoek naar mensen’. Het was ook een eerste gedachte die door mijn hoofd spookte toen Maddie alleen achterbleef. Maar als je verder komt in het verhaal, snap je wel dat die oplossing wel wat kort door de bocht is. Zomaar op je fiets stappen, terwijl alles om je heen onzeker is, is zeker niet zonder risico’s. Integendeel, want je bent helemaal alleen en je belangrijkste doel is in leven blijven.
Het verhaal dat zich ontvouwt gedurende het lezen is er eentje dat je niet weg kunt leggen. Er is een hoofdpersoon, een hond en een verlaten stad en verder niets en enkel die ingrediënten zijn voldoende om je van begin tot einde geboeid te houden. Maar ook de vorm waarin het boek geschreven is, draagt hieraan bij. ‘Alleen’ is namelijk geschreven in vrije versvorm, een vorm waarin tegenwoordig wel meer boeken geschreven worden en waar ik persoonlijk erg dol op ben. Dat komt omdat, zoals ook de schrijver achter in het boek weet te benoemen, je niet zoveel woorden hebt om een emotie, een gevoel, een verhaal over te brengen. Er moet voldoende verteld worden om dat te bewerkstelligen, maar er moet ook voldoende ruimte zijn voor de invulling van hetgeen de lezer denkt en voelt. Dat lukt Freeman in dit boek. De eenzaamheid van Maddie wordt poëtisch weergegeven, maar is tegelijkertijd ongelooflijk realistisch. Wat ook mooi is, is dat we net als Maddie in het ongewisse worden gelaten waarom de stad verlaten is. Een noodsituatie wordt er gezegd, maar de aarde vergaat niet en het leven gaat door, alleen dan in volledige stilte en eenzaamheid. Net als Maddie zijn wij zoekende en hebben we geen idee van het hoe en het waarom. Het zorgt dat je nog meer betrokken raakt bij het verhaal.
‘Alleen’ is een prachtig verhaal met spannende gebeurtenissen en prachtige taal. Het enige nadeel van dit verhaal in vrije versvorm? Dat is dat het veel te snel uit is.
Schrijver: Megan E. Freeman
Vertaler: Tjalling Bos
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Lees ook: