Deze kerstvakantie gingen we met het gezin naar Paleis het Loo. Onze oudste dochter was door het dolle heen, want ze was erachter gekomen dat in de tuin een beeld stond van Apollo, haar held. Deze fascinatie voor de goden komt door de lessen Latijn die ze dit jaar krijgt, waarin verschillende mythologieën uitgebreid behandeld worden. Ik juich die liefde voor verhalen uiteraard toe, maar moet tot mijn schaamte bekennen dat ik haar met enige regelmaat moet vragen wie Apollo ook al weer is. Met enig ongeduld legt ze het me keer op keer uit, maar ook nu kan ik het niet meer helder voor mijn geest halen. Het is gek: ik blijk een blinde vlek te hebben voor de diverse goden in de verschillende mythologieën en kan het dus ook echt niet onthouden. Ik weet nog net dat Thor niet de zoon is van Zeus, maar daar houdt het ook wel weer mee op.
Gelukkig kwam daar het boek ‘Toen Thor het nog liet donderen’ van Bette Westera en Annemarie van Haeringen waarin de Noordse mythologie van begin tot eind uit de doeken wordt gedaan inclusief een stamboom aan het begin van het verhaal. Het zorgt ervoor dat ik in ieder geval, hoop ik, nu eindelijk een keer de Noordse en alle andere goden uit elkaar kan gaan halen.
Wat heb ik genoten van deze verhalen over alle goden uit het Hoge Noorden. Niet alleen wordt de hele tijdlijn van de Noordse mythologie me helemaal duidelijk, ieder verhaal op zich is een genot om te lezen. Zoals altijd speelt Westera met taal en het hele boek is daardoor constant in beweging. Kleine taalgrapjes, scherpe gedichten, verwijzingen naar andere literatuur en een krachtige schrijfstijl zijn constant aanwezig. Het is heerlijk. De paginavullende illustraties van Van Haeringen zijn kleurrijk en passen ontzettend goed bij de sfeer die in de verhalen neer wordt gezet.
Langzaamaan gaan de goden hun ondergang tegemoet en het is verfrissend om te lezen dat ze dat niet zelf in de hand hebben. De Nornen, de schikgodinnen, zijn degenen die het lot bepalen en dat maakt in deze verhalen dat de goden soms net mensen zijn. Dat is natuurlijk ook zo en Westera weet al die emoties prachtig te vangen. Het verhaal over Balders lot vind ik dan ook een van de mooiste die in het boek voorkomt. Zijn dood wordt voorspeld en zijn moeder Frigg probeert alles op alles te zetten om hem te redden. Aan alles en iedereen vraagt ze haar zoon te beschermen, maar ze vraagt het niet aan de maretak omdat hij te klein en daardoor te onbeduidend is in haar ogen. Dat komt haar en dus uiteindelijk ook Balder duur te staan. Het verdriet, het ongeloof, de angst, de boosheid en de wil om door te gaan, alles krijgt een plek in dit verhaal.
‘Toen Thor het nog liet donderen’ is een schitterende verhalenbundel die ik er zeker weten nog regelmatig bij zal pakken om door te lezen, om voor te lezen en om gewoon te genieten van de prachtige illustraties en de mooie poëzie die aanwezig is. En uiteraard ook als ik weer eens twijfel waar Freya en Freyr nu precies thuishoren. Dit naslagwerk gaat het me zeker weten helpen onthouden.
Schrijver: Bette Westera
Illustrator: Annemarie van Haeringen
Uitgeverij: Gottmer
Lees ook: